Co to jest fobia społeczna?

[Głosów:0    Średnia:0/5]

Co to jest fobia społeczna? Tag: fobia społeczna    jak zwalczyć fobie społeczną    nerwica społeczna    socjofobia

Fobia społeczna, zwana także nerwicą społeczną lub socjofobią, bardzo często po raz pierwszy pojawia się w dzieciństwie lub w okresie dojrzewania. Często myli się ją z nieśmiałością, tymczasem jest ona poważnym, wymagającym leczenia zaburzeniem. Przy leczeniu konieczne jest zwykle wsparcie terapeutyczne. Osoby dotknięte lękiem społecznym panicznie boją się zawstydzenia i upokorzenia, unikają sytuacji, które wzbudzają w nich silny, wszechogarniający lęk. Bardzo często boją się krytyki, w sytuacjach społecznych czerwienią się, drżą im dłonie, ich serca biją szybciej niż normalnie. Na ogół osoby dotknięte fobią społeczną unikają wchodzenia w relacje międzyludzkie do tego stopnia, że są niejako z własnej woli skazane na życie w samotności. Ich izolowanie się wiąże się z bardzo silnym cierpieniem psychicznym, ponieważ takie postępowanie stanowi dla nich jedynie sposób walki z paraliżującym lękiem.

Socjofobia ma charakter przewlekły, ale potencjalnie uważa się ją za wyleczalną. Zaburzenie to jest trzecim pod względem występowania w populacji ogólnej, po depresji i uzależnieniu od alkoholu. Czasem bywa nawet zaliczana do chorób cywilizacyjnych, mimo tego w Polsce wiedza o niej jest stosunkowo mała. Fobia społeczna, podobnie jak większość zaburzeń psychologicznych, jest wywoływana nie pojedynczym czynnikiem, lecz kombinacją kilku.

Lęk społeczny może mieć podłoże genetyczne. Jak wynika z przeprowadzonych badań naukowych, występuje on dwa razy częściej u osób spokrewnionych z tym zaburzeniem. Inny bardzo ważny i być może wiodący czynnik to czynnik psychospołeczny. Fobii społecznej sprzyjać może zarówno nadopiekuńczość rodziców i chowanie dziecka pod kloszem, jak i zimne, nadmiernie surowe, wychowanie. Nadopiekuńczość powoduje u dziecka poczucie zagrożenia ze strony świata i jednocześnie niskie poczucie własnej skuteczności; nadmierna surowość natomiast sprzyja pojawieniu się niskiej samooceny i braku wiary we własne możliwości. Ludzie, których samoocena już w dzieciństwie uległa zaburzeniu, w życiu dorosłym widzą siebie jako osoby niekompetentne, śmieszne i nieśmiałe, inni zaś są w ich oczach krytyczni, oceniający i odrzucający. Fobii społecznej sprzyja także dzisiejsza kultura, która w dużej mierze opiera się na współzawodnictwie, które wprowadza ostrą, bezwzględną selekcję.

Osoby z lękiem społecznym ,zamykające się przed światem, bardzo często oceniają siebie negatywnie, nie mają na swój temat nic pozytywnego do powiedzenia, na ogół charakteryzuje je wysoki perfekcjonizm: wszystko, co robią, musi być zrobione idealnie. Ponieważ wykonanie wszystkiego perfekcyjnie w praktyce często okazuje się niemożliwością, samoocena takich osób spada, pojawia się natomiast samokrytyka. Nawet gdy osoba dotknięta lękiem społecznym odniesie sukces, jej samoocena wciąż będzie niska.

Ludzie z lękiem społecznym nie postrzegają w kolorowych barwach nie tylko siebie; dotyczy to także świata zewnętrznego oraz innych ludzi. Odbierają relacje z innymi jako rywalizujące; nie wierzą, że mogą zajmować w grupie wysoką pozycję. Mają wysokie wzbudzenie fizjologiczne –czerwienienie się, drżące ręce itp. Te dolegliwości utrudniają im funkcjonowanie, gdyż nadmiernie skupiają się właśnie na nich. Leczenie, czyli terapia poznawczo – behawioralna obejmuje trzy składniki fobii społecznej: poznawczy, na który składają się myli pacjenta, behawioralny, czyli jego czyny oraz fizjologiczny, złożony z jego odczuć we własnym ciele. Kolejny krok stanowi poznanie zachowań zabezpieczających pacjenta, chroniących go przed stawianiem czoła w sytuacjach budzących lęki. Pacjenci, unikając takich sytuacji, zapewniają sobie jedynie chwilową i pozorną ulgę, po której następuje obniżenie nastroju – pacjent uświadamia sobie, że kolejny raz nie poradził sobie ze swym problemem.

Psychoterapię dostosowuje się indywidualnie do klienta, terapeuta pomaga pacjentowi dokonać zmian, które pomagają mu naprawdę pokonać lęk. Według badań, skuteczność terapii jest wysoka: 65 procent pacjentów którzy zostali poddani psychoterapii poznawczo – behawioralnej doświadczyło po jej zakończeniu poprawy.

Marzena Wielgus
O Marzena Wielgus 205 artykułów
Wiele rzeczy można powiedzieć o Marzenie Wielgus, ale przede wszystkim wiadomo, że są one przewidujące i doceniane, oczywiście są również precyzyjne, obiektywne i idealistyczne, ale w mniejszych dawkach i często są też rozpieszczane przez nawyki bycia agonującymi. Jednak jej uprzedzająca natura jest tym, co najbardziej lubi. Ludzie często liczą na siebie i jej spostrzegawczą naturę, szczególnie gdy potrzebują pomocy lub wsparcia.Nikt nie jest doskonały, a Marzena ma również wiele mniej pożądanych aspektów. Jej drapieżna natura i bezczelność powodują wiele pretensji i powodują, że jest co najmniej niewygodna. Na szczęście jej doceniająca natura zapewnia, że nie jest tak często.

Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.


*